Object van de maand Mei 2026
Spelen in een tijd van schaarste
Na de bevrijding van Zeeland heerste er grote schaarste, een werkelijkheid waaraan dit object nog altijd herinnert. Tussen 1945 en 1947 maakte Pieter de Schipper in Middelburg een bijzonder stuk speelgoed: een handgemaakte Willys Jeep trapauto voor zijn jonge gezin.
Samen met zijn vrouw Leentje Dorleijn bouwde hij in deze periode aan een nieuw bestaan. Speelgoed was nauwelijks verkrijgbaar en wat er wél was, werd vaak zelf gemaakt, met de hand, met vindingrijkheid en met zorg.
De invloed van de Bevrijding
De keuze voor een jeep was allesbehalve toevallig. In de maanden rond de bevrijding werd het straatbeeld in Zeeland bepaald door geallieerde voertuigen, waaronder de iconische Willys Jeeps. Voor kinderen vormden deze voertuigen een indrukwekkend en tastbaar symbool van vrijheid.
Pieter de Schipper was opgeleid als automonteur en werkte bij transportbedrijf De Klerk aan de Molenberg in Middelburg. Dit bedrijf was betrokken bij de wederopbouw van de regio en hield zich onder andere bezig met het opruimen en transporteren van achtergebleven voertuigen en militair materieel. Pieter zag deze jeeps van dichtbij en wist hun vorm en uitstraling op knappe wijze te vertalen naar een robuust stuk speelgoed.
Een familieverhaal in staal
De jeep werd gemaakt voor zijn zoon Willem Johannes de Schipper, geboren op 14 juni 1945. Zijn geboortedatum werd op de jeep aangebracht en is tot op de dag van vandaag zichtbaar.
Later speelde ook zijn broer Frits Albert, geboren op 19 april 1947, met het voertuig. De jeep kreeg daarmee een vaste plek binnen het gezin en werd een symbool van een nieuwe periode waarin er weer ruimte was voor opgroeien en spelen.
Na het overlijden van Pieter en Leentje kwam de jeep in bezit van Frits. Zo bleef het object bewaard en in gebruik. Toen zijn zoon Ralph in 1973 in Amsterdam werd geboren, speelde ook hij met de jeep. Daarmee zette het familieverhaal zich voort over generaties heen.
Meer dan speelgoed alleen
Wat deze jeep bijzonder maakt, is dat het geen fabrieksproduct is, maar uniek handwerk. De vormen, de constructie en het materiaalgebruik verraden de hand van een vakman die werkte met wat beschikbaar was.
Tegelijkertijd vertelt het object een groter verhaal over de overgang van oorlog naar vrede, over schaarste en herstel en over ouders die, ondanks alles, hun kinderen weer een stukje onbezorgdheid wilden geven.